Κενό.
Είμαι κάτι σαν στρατιώτης του μυαλού. Μπαίνω σε ένα εστιατόριο όπου βλέπω σε ένα τραπέζι να συζητάει ένα ζευγάρι. Και έχω ένα τρομερό δίλλημα. Τί θα προτιμούσα; Να κάτσω να μιλήσω με το ζευγάρι ή να πάω μόνος μου στο μπαρ να ακούσω μουσική; Εννοείται διαλέγω το πρώτο ώστε μέσω του διαλόγου με τα δύο άγνωστα πρόσωπα να κερδίσω κάτι, να μάθω κάτι καινούργιο, να γνωρίσω και μία γυναίκα. Αν και πρέπει να πω ότι νιώθω κάτι να με συνδέει με το ζευγάρι. Για κάποια στιγμή αισθάνθηκα ότι ο άντρας είμαι εγώ. Μετά το απέκλεισα όμως καθώς αυτός είχε γκρίζα, σαν καμμένο κάρβουνο, μαλλιά. Τώρα που σκέφτομαι τη λέξη "δίλλημα", δεν ξέρω γιατί αλλά, μου έρχεται στο μυαλό η λέξη "ντοματοπολτός". Έπρεπε να πάω, ήταν κάτι σαν αποστολή. Και δεν έπρεπε να με αποσυντονίσει κανένα μέσο από τη δουλειά μου. Ο θόρυβος στο σύστημα πρέπει να εξαληφθεί. Κι έτσι βρέθηκα σε κάποια πόλη. Πόλη που έχει κρύο σίγουρα.
Κενό.
Κάποιος μου είπε ότι οι σπιτόγατες όταν βλέπουν ξένο μέσα στο σπίτι καρφώνουν τα μάτια τους στα παπούτσια του. Έτσι έπαθα όταν μπήκα σε ένα σπίτι και ψάχνοντας τον ιδιοκτήτη η γάτα κοίταζε τα παπούτσια μου και γρύλιζε. Μόλις τα έβγαλα με κοίταξε με ένα βλέμμα απορίας, μύρισε τα παπούτσια μου, μύρισε τα πόδια μου και έφυγε.
Κενό.
Περπατάω με τον φούρναρη. Μιλάμε για ώρα και κάποια στιγμή ρωτάει "Τελικά που πάμε;". "Όπου μας πούνε. Όπου μας πει ο υπερεγκέφαλος που ελέγχει τα πάντα. Τώρα πατάει το κουμπάκι στο χειριστήριο και κοίτα, χοπ, πηδάω. Τώρα μου λέει περπάτα και περπατάω. Πατάει το άλλο κουμπί και, κοίτα, ρίχνω κλωτσιά".
Κενό.
Σε ένα σπίτι με έναν φίλο επιστήμονα εμφανίστηκε ένα τεράστιο σκυλί και το κλειδώσαμε στο σαλόνι.Ο σκύλος βρήκε φαγητό εκεί και ηρέμισε για λίγο. Άρχισα να ιδρώνω.Βρήκα ένα σιδερένιο, μαύρο ακόντιο. Ο επιστήμονας έχει κάτσει σταυροπόδι, σε ένα στρώμα κάτω στο ξύλινο πάτωμα. Απέναντί μου ξεχωρίζει μία μάζα με γκρεμισμένα, αναποδογυρισμένα έπιπλα που φράζουν την έξοδο του σκυλιού από το σαλόνι.
- Νομίζεις ότι μπορούμε να κοιμηθούμε ήσυχοι το βράδυ με αυτό το σκυλί εδώ μέσα;
- Όχι.
Ο σκύλος εμφανίζεται πίσω μου. Ακουμπάει την πλάτη του στην πλάτη μου, στέκεται στα πίσω πόδια του και με τα μπροστινά φτιάχνει τα μαλλιά του κοιτώντας στον καθρέφτη. Του δίνω μία μπουνιά στην πλάτη και νιώθω την μπουνιά μου να συνθλίβεται σαν να βάρεσα τσιμέντο. Ο σκύλος είχε μεταμορφωθεί σε άγαλμα.
Κενό.
Κρατάω μία πιατέλα με λουκουμάδες και ξηρούς καρπούς. Τρώω συνέχεια. Διαπιστώνω ότι στο βάθος της πιατέλας υπάρχουν κάτι σαν παγάκια που δεν φαίνονται καλά γιατί έχει σκοτάδι εδώ μέσα. Τρώω και από τα παγάκια και καταλαβαίνω ότι δεν είναι παγάκια. "Ρε μαλάκες, μου έχετε βάλει γυαλιά και τρώω τόση ώρα;". Με πιάνει βήχας και φτύνω μερικά κομμάτια γυαλί ενώ άλλα κολλάνε στον λαιμό. Προσπαθώ να βήξω. Τα γυαλιά είναι λεπτά και έχουν πάνω κόκκινα σχεδιάκια. Εκτός κι αν αυτά τα σχεδιάκια είναι το αίμα μου. "Τέχνη στον θάνατο", οι τελευταίες μου λέξεις πριν λιποθυμήσω.
Κενό.
Ένας ψηλός, μελαχρινός άντρας ονόματι Φιλίπο, στέκεται στην πόρτα ενός ψιλικατζίδικου. Μπροστά από το μαγαζί υπάρχει δρόμος. Ο άντρας κρατάει ένα γατάκι στο ένα χέρι και στο άλλο ένα βιολί. Ακούγεται η φωνή του παρουσιαστή.
"Δεν είναι σκέτη απόλαυση να βλέπει κανείς τον Φιλίπο; Όχι μόνο επειδή είναι γλυκός έτσι όπως αγκαλιάζει την γάτα, αλλά επειδή παίζει και φοβερή μουσική".
Κενό.
0
σχόλια
