Εξερεύνησα την σφαίρα, τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά. Κοιτώντας τις γαλαζόμορφες υπάρξεις μέσα στο κενό υπήρξε η ψευδαίσθηση ότι μπορούσα να επικοινωνήσω μαζί τους. Αντιλήφθηκα ότι δεν πρόκειται για ψευδαίσθηση. Πράγματι μπορούσα απλά και μόνο κοιτώντας την σφαίρα να μεταφέρω τις σκέψεις μου στα περίεργα όντα που βρισκόντουσαν μέσα σε αυτήν. Κατάλαβα μάλιστα ότι δεν ήταν ακριβώς γαλάζιο το χρώμα τους αλλά είχε και μία απόχρωση πράσινου. Μέρες ή νύχτες πέρασαν και συνέχισα με επιμονή να μεταφέρω τις σκέψεις μου στους κατοίκους της σφαίρας. Ύστερα από αρκετούς πειραματισμούς άρχισαν και αυτοί με την σειρά τους να μου μεταφέρουν τις σκέψεις τους. Πολλές φορές μου εκδήλωναν ένα είδος θλίψη που ζούσαν φυλακισμένοι στο κενό. Άλλες φορές με έκαναν να γελάω με τα παιχνίδια τους. Άλλαζαν χρώματα, συγκρούονταν με τα τοιχώματα της σφαίρας, συγχωνεύονταν πολλοί σε ένα ή διαιρούνταν ο ένας σε πολλούς και έκαναν διάφορες σκανδαλιές. Μα ποιοι ήταν;
Έπειτα, άρχισε να μορφώνεται μία σχέση αλληλεξάρτησης με τα όντα της σφαίρας. Μου μετέφεραν πληροφορίες για τον κόσμο τους κι εγώ τους ενημέρωνα για τον έξω κόσμο. Φαινόταν σαν ένα είδος ανταλλαγής. Θα μπορούσε κάλλιστα να ονομαστεί και σχέση "αλληλεγγύης" αφού προσπαθούσαμε από κοινού να λύσουμε κάποια προβλήματα είτε μέσα είτε έξω από την σφαίρα. Η αλληλεγγύη όμως εξαφανιζόταν όταν οι δολοπλοκίες με πρόφαση το παιχνίδι οδηγούσαν σε μεγάλους πολέμους μέσα στη σφαίρα, έξω από τη σφαίρα, μέσα στο μυαλό μου ή έξω από αυτό. Όλες αυτές οι εναλλαγές πολέμου-ειρήνης με οδήγησαν σε καθολικό επαναπροσδιορισμό των αξιών.
Ας μην παίζω όμως άλλο με την υπομονή σου αναγνώστη, καθώς αφού βρήκες το ημερολόγιο θα πρέπει να διεισδήσεις στον κόσμο μου όσο είναι καιρός. Και δεν έχουμε χρόνο. Ποτέ δεν είχαμε. Η Λία, ο Λη και το Λι ήταν τα τρία όμορφα πλασματάκια που κατοικούσαν στη σφαίρα. Η Λία μου είπε το όνομά της σε μία στιγμή συναισθηματικής γαλήνης μία μέρα που την χαίδευα με τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα που μαστίγωναν τη σχέση μας. Ο Λη δεν μιλούσε ποτέ και έτσι τον βάφτισα από μόνος μου Λη. Υστερα ρώτησα το Λι το όνομά του και μου είπε ότι μόνο αν το νικήσω σε μονομαχία θα μου το πει. Πάντα μου άρεσε το παιχνίδι των προκλήσεων και έτσι δέχτηκα.
Μία φορά, είπε το Λι, κατάφερε να βγει από τη σφαίρα. Ήταν τότε που συγχρονίστηκε απόλυτα με τα πάντα. Το Όλον, όπως το ονόμαζε, του προκάλεσε ένα ρίγος τόσο δυνατό που εξαφανίστηκε οτιδήποτε στέρεο το κρατούσε στην επιφάνεια της ύπαρξης. Οι παράλληλες σκέψεις, τα παράλληλα συναισθήματα, βρήκαν τον δρόμο και συναντήθηκαν στο τέλος, εκεί όπου τα στενά δεν περικλύονται από τίποτα και η ύπαρξη αναιρείται από την ύπαρξή της. "Δεν έχω για εσάς καμία λύση επειδή δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Δεν μπορώ να βρω κανένα πρόβλημα και συνεπώς δεν υπάρχει καμία λύση".
Ενώ μιλούσε το Λι ξέχασα ότι παίζαμε το παιχνίδι του. Σε ό,τι κάνω σχεδόν πάντα είμαι απρόσεκτος. Ένιωσα κάτι υγρό να τρέχει κατά μήκος της μύτης μου. Το Λι χαμογέλασε στην αντίδραση μου όταν είδα την αντανάκλασή μου στην σφαίρα. Είχα μία τρύπα στο κούτελο, μεταξύ των δύο ματιών και μία παχύρευστη, πορτοκαλί, γλοιώδης μάζα που πλέον είχε φτάσει στα χείλη μου. Είχε αλμυρή γεύση και λίγο ξινή. Το Λι σαν αρπακτικό πετάχτηκε έξω από τη σφαίρα, έβαλε το στόμα του πάνω από την τρύπα του κεφαλιού μου και άρχισε να ρουφάει. Οι κόρες των ματιών μου γύρισαν ανάποδα και ένα βάρος άρχισε να εγκαταλείπει το κεφάλι μου. Σαν ξαφνικά τα πάντα να έγιναν πιο ελαφριά. "Έχασες. Τώρα θα μάθεις όλα τα μυστικά" είπε το Λι και αφού άδειασε τον εγκέφαλό, φύσηξε μέσα του μία μελωδία από χρυσές κλωστές. Μέσα στην σφαίρα είδα τον ιστό επικοινωνίας που πλέκουν τα αρπαχτικά μεταξύ τους. Πάνω στον ιστό παγιδεύονται τα θύματα που η μοίρα τους είναι να κατασπαραχτούν. Και είναι τόσο όμορφο το θέαμα που μπορείς να ζήσεις εκεί μέσα για πάντα παρακολουθώντας αυτό το κυνήγι που αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε σφαγή. Ίσως να είναι και εθιστικό όλο αυτό αλλά ας μην παίζω με τις λέξεις.
Το Λι το ουδέτερο θόλωσε τα πάντα. Η μνήμη μου εξαφανίστηκε; Όλα αυτά που γράφω ήταν ένα όνειρο; Δεν ανήκουν στην μνήμη αλλά στη σφαίρα της φαντασίας; Εξαϋλώθηκε μέχρι και το ημερολόγιο; Πώς; Ποτέ δεν ήξερα ότι γράφω ημερολόγιο. Κι ακόμα αναρωτιέμαι γιατί κάποιοι επιμένουν ότι ακόμα κι αν δεν υπάρχω στην πραγματικότητα, θα υπάρχω στην φαντασία. Πάντα, όπου κι αν πήγαινα με ακολουθούσαν τα "πιστεύω" αυτών που με περιβάλλουν. Ακόμα και τότε που...συγχωρέστε με αλλά φεύγω θα τα πούμε άλλη φορά αυτά. Ένα θύμα εγκλωβίστηκε και πρέπει να κατασπαραχτεί. Αυτό ακριβώς που χρειαζόμουν. Και ένας αγαπημένος φίλος κάποτε με ρώτησε "Μα τόσο τυχερός νιώθεις;" Ωστόσο δεν θα ήθελα να βρεθεί κανένας μπροστά μου και να δει την τρύπα και το χάος που θα δημιουργήσω όταν αποφασίσω να καταστρέψω την σφαίρα. Όταν το αρσενικό, το θηλυκό και το ουδέτερο επιστρέψουν στις αρχικές τους μορφές. Ικανός για όλα : τόσο τυχερός.
0
σχόλια
