Πήγα σε έναν πραγματολόγο να πάρω γυαλιά. Δεν είχα σκοπό να πάρω γυαλιά αλλά...Τέλος πάντων, ορίστε πώς έχει η ιστορία. Τα γυαλιά που φοράω, όταν τα φοράω, είναι τα μόνα γυαλιά με τα οποία βλέπω την πραγματικότητα όπως Είναι. Δεν υπάρχει αλήθεια, δεν υπάρχει ψέμμα, υπάρχει μόνο αυτό που Είναι. Χωρίς τα γυαλιά πολλές φορές μπερδεύομαι, δυσκολεύομαι να διακρίνω αυτό που Είναι. Κατά κάποιον τρόπο εισέρχονται στο μυαλό μου κύματα που με αποπροσανατολίζουν. Κύματα που με ωθούν προς κάτι που είναι αλήθινο ή κάτι που είναι ψεύτικο. Με λίγα λόγια, η αίσθηση της όρασης επηρεάζεται από τον έξω κόσμο, που με την σειρά του επηρεάζει την κρίση της συνείδησης : αξιολογήσεις που εκφέρουν αυθαίρετες ή λογικές ή ά-λογες γνώμες για πράγματα. Κι αυτό μόνο όταν δεν φοράω γυαλιά. Όταν φοράω, το τοίχος, η συνείδηση, μεταξύ ματιού και πράγματος - δηλαδή αυτό που εμποδίζει να δω αυτό που Είναι - εξαφανίζεται. Έτσι η ενόραση μου με οδηγεί σε μία καθαρή, υγιή επικοινωνία με το περιβάλλον χωρίς παρεμβολές. Και αυτό συμβαίνει μόνο όταν φοράω τα γυαλιά μου.
Ο πραγματολόγος είναι επαγγελματίας εκ πείρας. Πειραματίζεται φτιάχνοντας αντικείμενα που σκοπό έχουν την άμεση επικοινωνία με το περιβάλλον, με τα πράγματα. Κάθε καινούργιο αντικείμενο που κατασκευάζει, το χρησιμοποιεί πρώτα ο ίδιος και ύστερα το δίνει σε άλλους. Από αυτόν έχω πάρει ψαλίδια που κόβουν από χαρτί μέχρι ανθρώπινους δεσμούς, βιβλία που διδάσκουν τα μυστικά της ζωής, που τα διαβάζεις χωρίς να τα ανοίξεις, μπουκάλια που ξεδιψούν ακόμα κι όταν είναι άδεια, μπάλες, χαρτιά και διάφορα άλλα αντικείμενα. Το μόνο πρόβλημα που αντιμετωπίζω με τον πραγματολόγο, όχι μόνο εγώ αλλά και άλλοι, είναι η δυσκολία πρόσβασης στον χώρο εργασίας του. Αυτό έγκειται στο γεγονός ότι μετακινείται συνέχεια. Μπορεί να εμφανιστεί μπροστά σου σε απειροελάχιστο χρόνο από την στιγμή που θα τον ψάξεις, μπορεί και να τον κυνηγάς μια ολόκληρη ζωή. Το αν θα τον βρεις εξαρτάται από την υπομονή, την θέληση και την τύχη. Το μόνο που έχει να κάνει κάποιος είναι να μπει στην διάσταση του πραγματολόγου, να κατανοήσει δηλαδή την ύπαρξη του.
Όπως είπα λοιπόν δεν είχα σκοπό να πάρω γυαλιά για τον απλούστατο λόγο ότι είχα ήδη. Περπατώντας όμως σε ένα στενό διάδρομο ενός κτιρίου, περικυκλωμένος από ολόλευκους τοίχους, είδα κάτι που δεν είχα ξαναδεί. Ήταν ένα μάυρο, ψηλό, γυμνό αιλουροειδές που περπατούσε όρθιο στα δυο του πόδια, λικνίζοντας το κορμί του αριστερά και δεξιά. Το κεφάλι του πλάσματος έμοιαζε με γάτας και είχε μάτια κόκκινα. Περνώντας από δίπλα του, μύρισα ένα έντονο άρωμα που με υπνώτισε αμέσως σαν δηλητήριο. Σταμάτησα και ένιωσα να ζαλίζομαι από την ηδονή. Γύρισα, έβγαλα τα γυαλιά και είδα την προβολή του πλάσματος στο ορατό πεδίο. Ήταν μία γυναίκα. Την ακολούθησα σαν υπνωτισμένος αφήνοντας τα γυαλιά να πέσουν στο πάτωμα. Το στόμα μου είχε στεγνώσει, τα πόδια μου τα ένιωθα βαριά και η όρασή μου ήταν θολή. Την πλησίασα από πίσω, της άρπαξα το χέρι, την τράβηξα και την έσπρωξα στην μία πλευρά του διαδρόμου. Κόλλησα το σώμα μου πάνω της και την κοίταξα. Αυτή δεν είπε κουβέντα. Μου χαμογέλασε, έβγαλε την γλώσσα της και με μία κίνηση μου έγλειψε το πρόσωπο από το πηγούνι μέχρι το κούτελο. Ήμουν ακινητοποιημένος. Το στομάχι μου είχε σφιχτεί, τα βλέφαρά μου είχαν βαρύνει και είχα βυθιστεί στον πυρήνα της έκστασης.
Μόλις άνοιξα τα μάτια μου βρισκόμουν δεμένος στον κορμό ενός δέντρου, γυμνός απ την μέση και πάνω. Το δέντρο πρέπει να βρισκόταν στο ύψωμα ενός λόφου αφού μπροστά μου απλώνοταν μία τεράστια έκταση λιβάδια που έβοσκαν αγελάδες. Μία αγελάδα από μακριά μου έκλεισε το μάτι, όταν ξαφνικά πετάχτηκε μπροστά μου το παρανοϊκό, αλλοπρόσαλο, ανεξήγητο κι αγαπησιάρικο πρόσωπο του πραγματολόγου. "Πώς σου φάνηκε η καινούργια μου εφεύρεση;", με ρώτησε με ένα πλατύ χαμόγελο. Προφανώς εννοούσε τη γυναίκα αιλουροειδές που μου έγλειψε το πρόσωπο. Ώστε ήταν δικό του το δημιούργημα που με αποπλάνησε. Αμέσως αντιλήφθηκε την σκέψη μου, σήκωσε τα χέρια ψηλά σαν να απευθύνεται σε κάποιο πρόσωπο που βρίσκεται στον ουρανό και άρχισε να απαγγέλει με ρητορικό ύφος.
"Νομίζεις ότι μιλάω για τη γυναίκα. Όχι. Δεν έχω καμία σχέση με αυτήν. Δεν ξέρω ούτε ποια είναι ούτε τί συμβαίνει μεταξύ σας και τη σύνδεσες με μένα. Υποθέτω θα σε συγκλόνισε. Θα σε συγκλονίσει περισσότερο η τελευταία μου ανακάλυψη. Πρόκειται για μία πρωτοπορία στον άυλο κόσμο της φαντασίας. Ένα ΚΡΑΚ, ένα ΜΠΑΜ, ένα ΖΝΤΟΥΠ και όλα μαζί. Κανείς δεν είχε την παραμικρή ιδέα ότι αυτές οι τρεις λεξούλες μπορούν αναμετρηθούν με την ύλη και να μεταφέρουν το σώμα κάποιου στα απόμακρα μέρη της άυλης υπόστασής του. Οι τρεις αυτές λέξεις προσδιορίζουν ακριβώς αυτό που έννοούν : ΚΡΑΚ για το σπάσιμο, ΜΠΑΜ για την έκρηξη, ΖΝΤΟΥΠ για τον γδούπο. Δες όλες αυτές τις αγελάδες. Τις νιώθεις τόσο κοντά σου αν και είναι μακριά. Δες το καταπράσινο λιβάδι. Νιώθεις τη χλόη του τόσο κοντά που μυρίζεις την δροσιά της, αν και είναι μακριά. Το δέντρο που είσαι δεμμένος, πόσο δυνατά σε έχει αγκαλιάσει. Όλα αυτά είναι προϊόντα της φαντασίας σου. Και εγώ τους έχω δώσει ύλη. Φαντάζεσαι κάτι και αμέσως γίνεται πραγματικότητα. Είσαι δεμένος σε ένα δέντρο, απέναντι από ένα απέραντο λιβάδι όπου βόσκουν αγελάδες. Μόλις είδες την γυναίκα φαντάστηκες τον εαυτό σου ημίγυμνο, δεμένο σε ένα δέντρο μπροστά από ένα λιβάδι. Και μεταφέρθηκες αυτόματα στους μέχρι προ λίγου άγνωστους τόπους της φαντασίας σου. Βέβαια έβαλα κι εγώ το χεράκι μου χωρίς να σε προειδοποιήσω. Είναι η πραγματοποίηση όλων των βαθύτερων ονείρων, των κρυφών επιθυμιών, των ανεξερεύνητων ηδονών.
Ξέρω ότι ήθελες να έρθεις σε μένα για καινούργια γυαλιά. Λοιπόν, μάθε ότι τα γυαλιά στο εξής θα βρίσκονται στο μυαλό σου. Μπορείς πλέον μόνος να βλέπεις τα πράγματα όπως Είναι, αθώα, αγνά και παιχνιδιάρικα όποτε εσύ το θελήσεις : αρκεί να σπάσεις το τοίχος της συνείδησης, να διαλύσεις τους όρους από τους οποίους εξαρτώνται οι κρίσεις σου, να πηδήξεις πάνω από ό,τι περιορίζει τους ορίζοντες σου. Και ιδού!"
