Τα ημερολόγια του Ντουντ

Στην περιοχή που μεγάλωσα υπάρχει μία τεράστια έκταση με μάζες από πράσινα φυτά, ομοιόμορφα κλαδεμένα. Δεν ξέρω αν κάποιος κηπουρός τα πρόσεχε και τα έκοβε σε τέτοια ωραία σχήματα ή αν ήταν έτσι από τη φύση τους. Τα φυτά διαμόρφωναν διαδρόμους, όπου άνετα κάποιος μπορούσε να περπατήσει ανάμεσά τους. Υπήρχαν φήμες ότι πολλοί είχαν χαθεί σε αυτούς τους διαδρόμους και δεν γύρισαν ποτέ. Άλλοι έλεγαν πως μέσα σε αυτούς τους διαδρόμους μπορεί κάποιος να ταξιδέψει στον χρόνο. Κάποτε ένας φίλος, του είδους στο οποίο ανήκω, μου πε ότι περπάτησε μόνο μία ευθεία και μετά αποφάσισε να επιστρέψει. Γυρνώντας όμως ανακάλυψε ότι δεν είχε περπατήσει μόνο μία ευθεία αλλά είχε στρίψει αρκετές φορές. Το πώς κατάφερε και βγήκε το στήριξε στην ευφυία του. Περήφανος φίλος. Όλα αυτά όμως είναι ιστορίες και μόνο ιστορίες. Ήτοι, λόγια. Και τα λόγια απέχουν από τις πράξεις. Αποφάσισα να μπω και να περπατήσω στον φυτικό λαβύρινθο. Μου αρκεί μία δόση θάρρους.

Παλιά δεν έμπαινα σε αυτούς τους διαδρόμους γιατί ένας γείτονας είχε χάσει έναν τεράστιο σκύλο εκεί. Τον συγκεκριμένο σκύλο τον φοβόμουν από τότε που τον είχα δει να κάνει κομμάτια ένα πουλί. Το ξέσκιζε με τα δόντια του αλλά δεν κατάπινε τις σάρκες του. Αφού μασούλαγε λίγο, έκανε κάτι ξερούς ήχους σαν να βήχει και έφτυνε ότι είχε μασήσει. Ύστερα αφού δεν είχε μείνει τίποτ' άλλο παρά μία άμορφη μάζα από κόκκαλα και σάρκες κάθησε και κοίταζε τα υπολλείματα σαν άγαλμα. Μετά από λίγο γύρισε απότομα το κεφάλι του, σχεδόν σαν ένοχος, και με κοίταξε. Αμέσως έστρεψα το βλέμμα αλλού και υποκρίθηκα ότι κοιτάζω τον ουρανό ελπίζοντας ο σκύλος να μην κατάλαβε ότι ήμουν μάρτυρας στο έγκλημα που διέπραξε. Έκανα να γυρίσω αργά και όσο το δυνατόν πιο αδιάφορα προς τη μεριά του σκύλου και τον είδα ξανά στην στάση αγάλματος να κοιτάζει το νεκρό πουλί και να βγάζει ήχους που θα τους παρομοίαζα με καχεκτικά γέλια γεμάτα αλαζονεία. Δεν ήθελα να συναντήσω αυτό το σκυλί αν έμπαινα στον λαβύρινθο.

Το καλύτερο που έχει να κάνει κάποιος για να μην χαθεί σε μία άγνωστη περιοχή είναι ανά τακτά χρονικά διαστήματα να γυρνάει πίσω και να βλέπει πώς είναι το τοπίο. Έτσι στην επιστροφή θα ξέρει αν έχει ξαναπεράσει από αυτό το σημείο. Αλλιώς βλέπεις κάτι προχωρώντας προς μία κατεύθυνση κι αλλιώς προς την ανάποδη. Το παν είναι η οπτική γωνία του πράγματος. Αυτό καθ' αυτό πράγμα, είναι αμφίβολο αν υπάρχει. Για μένα τουλάχιστον, που δεν θέλω να διαθέσω φαιά ουσία για μία τέτοια γνώση, για μένα λέω, είναι αδιάφορο. Οπτική γωνία του πράγματος υπάρχει σίγουρα. Κι ας τολμήσει κάποιος να διαφωνήσει. "Ο διαφωνών να προσέλθει στο εδώλιο. Αμέσως κύριε δικαστά". Αυτό θα κάνω. Δεν θα προσέλθω στο εδώλιο. Θα μπω στον λαβύρινθο.

Περνώντας την πύλη του λαβύρινθου, ένα αέρινο κύμα με χτύπησε απαλά στο πρόσωπο. Ξεκίνησα να διανύω τον διάδρομο που απλωνόταν μπροστά μου σαν φαράγγι. Παρατήρησα ότι όσο περπατούσα τα φυτά γύρω μου άρχιζαν να κάνουν κυματιστές κινήσεις. Μερικές φορές μάλιστα άλλαζαν χρωματισμούς. Όσο έμπαινα πιο βαθιά στον λαβύρινθο το μυαλό μου άλλαζε συχνότητα λειτουργίας. Άρχισαν να εμφανίζονται μπροστά μου πρόσωπα. Κάποια από αυτά τα ήξερα από το παρελθόν, άλλα ήταν τελείως άγνωστα ενώ υπήρχαν και κάποια που ένιωθα ότι θα τα δω στο μέλλον. Αυτά τα τελευταία όσο τα κοιτούσα ανοιγόκλειναν το στόμα τους χωρίς να βγάζουν ήχους. Γενικά μέσα στον λαβύρινθο δεν υπήρχε ήχος, παρά μόνο ένα συνεχές βουητό σαν αυτό που ακούει κάποιος όταν πονάει το αυτί του ή όταν μετά από κάποια έκρηξη χάνεται για λίγο η ακοή. Αν εξαιρέσουμε αυτά τα ενοχλητικά ηχητικά εφέ, οι οπτικές παραισθήσεις δεν με ενοχλούσαν καθόλου. Δεν ανησυχούσα καν για την έξοδό μου από τον λαβύρινθο.

Αγγίζοντας τα τοιχώματα των διαδρόμων διαπίστωσα ότι η επιφάνειά τους ήταν κολλώδης και μαλακή. Αν ο εγκέφαλος δεν περιβάλλοταν από το κρανίο και τον άγγιζα, ακριβώς την ίδια αίσθηση θα είχε. Όσο συνέχιζα την περιπλάνησή μου, άρχισαν να με κυριεύουν έντονες ζαλάδες. Μάλιστα, έφτασα σε σημείο που δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου και αναγκάστηκα να περπατάω στηριζόμενος πάνω στα τοιχώματα των διαδρόμων. Ακουμπώντας όμως τα τοιχώματα άρχισαν να με υποδέχονται άγριοι πόνοι, σαν να προέρχονται από το κέντρο του κεφαλιού και να εξαπλώνονται κυματιστά προς τα έξω. Σταδιακά, χωρίς να το αντιλαμβάνομαι, έχανα την όρασή μου. Τότε πλέον κατάλαβα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να βγω από τον λαβύρινθο.

Έτρεξα χωρίς να βλέπω μπροστά μου και άρχισα να αιωρούμε πάνω από το έδαφος. Ήμουν σίγουρος ότι πετούσα. Χωρίς να χρειάζεται να βλέπω, στο μυαλό μου διαμορφώθηκε η πλήρη εικόνα του χώρου που ήμουν χαμένος για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα. Μέσα σε αυτόν τον εικονικό κόσμο ήρθα αντιμέτωπος με τους χειρότερους εφιάλτες μου. Είδα τον εαυτό μου να πέφτει σε χαράδρες, να χτυπάει σε βράχους, να κολυμπάει σε ηφαιστιακές λάβες, να ταξιδεύει ανάμεσα από αστερισμούς και να διαμελίζεται μέσα σε μαύρες τρύπες. Όλα άρχισαν να κινούνται σε γρήγορη ταχύτητα. Έμοιαζε με προσομοίωση. Το κεφάλι μου έτρεμε, το σώμα μου είχε σπασμούς και τα χέρια μου σαν να αποτελούν αυτόνομο σώμα ξεχωριστό από τον κορμό είχαν κοκκαλώσει σε μία στάση τόσο στραβή και αφύσικη που αν την έκανα στην πραγματικότητα θα είχα καταστρέψει τουλάχιστον τις κλειδώσεις. Έμοιαζα με παρανοϊκό βουδιστή που προσεύχεται ενώ τον καταλαμβάνουν δαιμόνια βιβλικών καταστροφών. Μέσα σε όλη αυτή τη δίνη εξοικειώθηκα με τους εφιάλτες μου και άρχισα να τους μελετάω.

Ο λαβύρινθος δεν τελείωσε ποτέ. Χάθηκα μέσα του. Και μέσα σε αυτόν, οι ηλεκτρικές εκκενώσεις του μυαλού μου και οι επαφές που δημιουργούν οι νευρώνες, με στέλνουν συνεχώς σε νέους κόσμους. Η εξερεύνηση είναι ατελείωτη. Εγκλωβίστηκα για πάντα μέσα στο μυαλό μου και απελευθερώθηκα από την εξάρτηση του φυσικού κόσμου και των αναγκών που προϋποθέτει. Αδυνατώ να περάσω στην πραγματική διάσταση. Όλα τα πράγματα αυτά καθ'αυτά βρίσκονται μέσα μου. Δεν υπάρχει οπτική γωνία απ' όπου μπορώ να τα δω ή να με δουν αυτά. Βρίσκομαι για πάντα μέσα στα πράγματα, τα πράγματα βρίσκονται για πάντα μέσα σε εμένα. Είμαστε Ένα.