Κινήθηκα ακαριαία κάνοντας ένα σπάσιμο στην μέση για να αποφύγω το μπουκάλι. Αν υπήρχε μία φωτογραφία που να με δείξει εκείνη τη στιγμή που έκανα τον ελιγμό, θα βλέπατε έναν άχαρο άντρα με το ένα πόδι στον αερά να προσπαθεί να περπατήσει και αλλού να πηγαίνουν τα πόδια και αλλού ο κορμός του σώματός του. Θα απορούσατε πώς στεκόταν όρθιος. Ωστόσο τα κατάφερα και όχι απλά στάθηκα όρθιος, αλλά απέφυγα το μπουκάλι που άγγιξε τον λοβό του αυτιού μου τσιρίζοντας και αφήνοντας μία πιτσιλιά κρασί στο μάγουλο μου. Δεν πρόλαβα να χαρώ την τεράστια επιτυχία της κίνησής μου όταν ο μεθυσμένος αλήτης με τα γένια σφήνωσε την γροθιά του με όση δύναμη του είχε απομείνει στο στομάχι μου. Μία ευαίσθητη και ζωτικής σημασίας περιοχή σαν το στομάχι θα έπρεπε να είναι καλύτερα προστατευμένη από αυτόν που δημιούργησε τον άνθρωπο. Αν ήμουν θεός θα την είχα επενδύσει με ένα υπόστρωμα τσιμέντου κάτω ακριβώς από το δέρμα. Όμως η πραγματικότητα απέχει πολύ από την παραφιλολογία περί θεών. Η φύση επικαλέστηκε τον νόμο της δράσης-αντίδρασης και τα πρώτα συμπτώματα αφόρητου πόνου ταρακούνησαν τα σωθικά μου. Ένα ταχύτατο κύμα ζάλης πέρασε σαν αστραπή από τα κύτταρα του εγκεφάλου μου. Ύστερα ομίχλη εξαπλώθηκε παντού μετατρέποντας τον χώρο που βρισκόμουν σε ένα σύννεφο.
Όταν χάνει κάποιος τις αισθήσεις του εισάγεται σε μία κατάσταση που μόνο ονειρική μπορεί να χαρακτηριστεί. Ο εγκέφαλος μπαίνει σε ένα αόρατο, ατσάλινο τσουβάλι που το προστατεύει από οποιαδήποτε δύναμη απειλήσει να το διαταράξει από τον λήθαργο. Πρόσωπα, τοπία, δάση και θάλασσες εμφανίζονται ζωγραφισμένα πάνω σε γυαλί. Ζεις το τελευταίο όνειρο. Εκείνη την στιγμή ό,τι κι αν πάθει το σώμα, ο εγκέφαλος αρνείται να δεχτεί οποιοδήποτε σήμα συναγερμού. Είτε αυτό λέγεται πόνος, είτε θάνατος, ο εγκέφαλος θα το αντιληφθεί όταν το ατσάλινο τσουβάλι εξαφανιστεί. Τότε είναι που το όνειρο τελειώνει. Και ξυπνάω σε ένα δωμάτιο τέσσερα επί τέσσερα. Ξαπλωμένος. Έχω κολλήσει το σώμα μου πάνω στον τοίχο σε εμβρυική στάση. Άσπρα παντού. Άσπροι τοίχοι, άσπρο ταβάνι. Μα υπάρχει ένα πρόβλημα : δεν διακρίνω την πόρτα. Σε όσους χώρους έχω μπει πάντα υπάρχει μία πόρτα, αλλιώς δεν θα έμπαινα ποτέ, έτσι δεν είναι; Σηκώνομαι όρθιος. Εδώ μέσα η απίστευτη μονοτονία του άσπρου με τυφλώνει. Τα μάτια μου βλέπουν θολά. Γυρνάω γύρο γύρο κρατώντας το κέντρο βάρους σφηνωμένο στο έδαφος. Είμαι το κέντρο στον νοητό κύκλο ενός άσπρου χάους.
Χτυπάω τους τοίχους. Υπόκωφοι ήχοι από νεκρά κουφάρια. Μόνο ένα ταρριχευμένο ζώο θα αναστέναζε έτσι αν το χτυπούσα με μπουνιές. Πρέπει να κάτσω κάτω, το προτιμότερο σταυροπόδι, και να σκεφτώ. Κάθησα. "Με αγγίζουν τα πάντα", φωνάζω. Δεν υπάρχει ηχώ, αλλά νιώθω κάτι να με ακούει. Εκτός κι αν είμαι εγώ. "Με αγγίζουν τα πάντα!", ξαναφωνάζω με μεγαλύτερο πάθος και ένταση. Σαν να τρέμουν οι τοίχοι. Δεν έτρεμαν. Εγώ το φαντάστηκα. Επικρατεί υπερβολική ηρεμία. Πρέπει να αναγκάσω το μυαλό μου να εξοικειωθεί. Αλλιώς θα τρελαθώ. Ίσως αυτός να είναι ο σκοπός τους. "Με δεχτήκατε στο βασίλειό σας μεγαλειότατε!" Μα τί ωραία. Φωνάζω και δεν ακούει κανείς. Σκέψου. Τί έκανες πριν καταλήξεις εδώ; Είχα πάει να ράψω το κουμπί του παντελονιού μου. Και μετά; Στην πόρτα του μαγαζιού ήταν κρεμασμένη μία ταμπελίτσα που έλεγε "Το μαγαζί είναι κλειστό επ αόριστον λόγω αχαριστίας". Ή μήπως έλεγε "απελπισίας". Δεν θυμάμαι. Σκέφτηκα τότε πώς φέρθηκα πολύ εγωιστικά. Ίσως να πλήγωσα τον ράφτη. Μετά. Τί έκανες μετά; Μετά μπήκα εδώ, δηλαδή δεν μπήκα, βρέθηκα. Όχι, όχι. Δεν θυμάμαι. Δεν ξέρω. Θυμήσου. Κενό μνήμης.
Άνετα θα μπορούσα να ζήσω εδώ μέσα. Και ποιος δεν θα μπορούσε. Γαλήνη. Νιώθω σαν να έγινε ένα είδος μετενσάρκωσης. Μεταφέρθηκα σε άλλο σώμα; Κοιτάζω τα χέρια μου. Κανένα ίχνος αλλαγής στο δέρμα : ίδια τριχοφυία, ίδιο χρώμα, ίδιες φλέβες. Μήπως είναι όνειρο; Θα με τσιμπίσω. Τσιμπιέμαι και δεν νιώθω τίποτα. Χαστούκι. Τίποτα. Κι άλλο χαστούκι. Δεν νιώθω πόνο. "Δεν με αγγίζει τίποτα!", φωνάζω. Ανεπίτρεπτο. Ορίστε. Πριν φώναζα ότι με αγγίζουν τα πάντα...τώρα τίποτα. Απαράδεκτο τουλάχιστον. Αρχίζω να κάνω πηδηματάκια. Είναι το μόνο που δεν δοκίμασα. Με τα πηδηματάκια ίσως η ενεργειακή μου μάζα αποπροσανατολιστεί. Ένα, δύο τρία, τέσσερα...και στο πέμπτο συνέβει αυτό που περίμενα να συμβεί. Μία λάμψη φωτός με έλουσε και
[Εδώ η σελίδα του ημερολογίου είναι καμμένη. Αδύνατον να συνεχιστεί η ανάγνωση]
